உலகில் எத்தனையோ தினங்கள் கொண்டாடப்பட்டாலும், ஒரு மொழிக்காக மக்கள் வீதிக்கு வந்து, துப்பாக்கிச் குண்டுகளுக்குத் தன் நெஞ்சைக் காட்டி உயிர்நீத்த வரலாற்றின் நினைவாக உருவானதுதான் இந்த உலகத் தாய்மொழி தினம். 1952-ம் ஆண்டு பிப்ரவரி 21-ம் நாள், அப்போதைய கிழக்கு பாகிஸ்தானில் (இன்றைய வங்கதேசம்) "உருது மட்டுமே அரசு மொழி" என்ற திணிப்பிற்கு எதிராக வங்காள மொழியைப் பேசும் மாணவர்கள் நடத்திய அறப்போராட்டத்தில் பலர் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர். அந்த தியாகத்தின் ஈரம் காயாத நினைவாகவே, 1999-ம் ஆண்டு யுனெஸ்கோ (UNESCO) அமைப்பால் இந்தத் தினம் அங்கீகரிக்கப்பட்டது.
அடையாளத்தின் வேர்: ஏன் இத்தனை முக்கியத்துவம்?
ஒரு மனிதனின் சிந்தனைத் திறன், படைப்பாற்றல் மற்றும் உணர்வு வெளிப்பாடு ஆகிய அனைத்தும் அவனது தாய்மொழியிலேயே முழுமை பெறுகின்றன. அறிவியல் ரீதியாக, ஒரு குழந்தை தனது கருப்பையிலிருந்தே தாயின் மொழியை உள்வாங்கத் தொடங்குகிறது. கல்வி என்பது வெறும் தகவல்களைச் சேகரிப்பதல்ல; அது புரிதலின் அடிப்படையில் அமைய வேண்டும். அந்தப் புரிதலுக்குத் தாய்மொழியே மிகச்சிறந்த கருவி. தாய்மொழியைப் புறக்கணிப்பது என்பது ஒரு சமூகத்தின் வரலாற்றையும், கலாச்சார வேர்களையும் வெட்டி எறிவதற்குச் சமம் என்பதை இந்த நாள் உலகுக்கு உரக்கச் சொல்கிறது.
அழியும் மொழிகள்: எச்சரிக்கும் புள்ளிவிவரங்கள்
இன்றைய உலகமயமாக்கல் சூழலில், வணிக ரீதியான மொழிகளின் ஆதிக்கம் அதிகரித்து வருவதால், பல சிறிய பழங்குடி மொழிகள் மற்றும் வட்டார வழக்குகள் அழிவின் விளிம்பில் உள்ளன. ஒரு மொழி அழியும்போது, அந்த மொழியில் சேமிக்கப்பட்டிருந்த பல நூற்றாண்டுகால மருத்துவக் குறிப்புகள், நாடோடிப் பாடல்கள் மற்றும் தனித்துவமான வாழ்வியல் முறைகளும் சேர்த்தே புதைக்கப்படுகின்றன. பன்முகத்தன்மை கொண்ட இந்த உலகில், ஒவ்வொரு மொழியும் ஒரு தனித்துவமான ஜன்னல் போன்றது. அந்த ஜன்னல்கள் மூடப்படாமல் காப்பதே இந்த தினத்தின் உண்மையான நோக்கம்.
நமது கடமை: அடுத்த தலைமுறைக்கான கொடை
தாய்மொழி என்பது வெறும் பேச்சு வழக்கு மட்டுமல்ல; அது ஒரு இனத்தின் ஆன்மா. இளைய தலைமுறைக்குத் தாய்மொழியில் பேசவும், எழுதவும் கற்றுக்கொடுப்பது என்பது அவர்களுக்கு நாம் அளிக்கும் மிகப்பெரிய சொத்து. "பிற மொழிகளைக் கற்போம், ஆனால் தாய்மொழியில் வாழ்வோம்" என்ற உறுதியை ஏற்பதே இந்த உலகத் தாய்மொழி தினத்தின் சாராம்சம்.